Contact | Routebeschrijving | Nieuwsbrieven

vrijdag 20 april 2012 08:03

De Tweede Kamer op koers voor schuldbemiddeling tegen betaling?

Geschreven door  I.P. van Rossen
Rate this item
(0 stemmen)

Op koers

Op 4 april heeft de vaste Commissie Sociale Zaken en Werkgelegenheid vergaderd. Zij heeft daarin overleg gevoerd met staatssecretaris de Krom van Sociale Zaken. Op de agenda stond onder andere de brief van minister Verhagen van 16 december 2011 waarin deze zijn voornemen aankondigde om, onder strikte voorwaarden, een AmvB op te stellen welke schuldbemiddeling tegen betaling zal mogelijk maken. Het overleg tussen de staatssecretaris en de leden van de commissie vond plaats op een inhoudelijk hoogwaardig niveau en gericht op uitwisseling van argumenten die moeten bijdragen aan de positie-bepaling van de Tweede Kamer op dit voor de schuldenproblematiek in Nederland belangrijke onderwerp. Gaandeweg begonnen zich de contouren af te tekenen van een Tweede Kamer die helemaal niet zo afwijzend tegenover schuldbemiddeling tegen betaling staat als dat zij traditioneel stond in de afgelopen twee decennia.

 

Kwaliteit
Alle deelnemers aan het overleg, geen enkele partij uitgezonder, benadrukte dat dé noodzakelijke voorwaarden voor het introduceren van private schuldbemiddeling tegen betaling ligt bij kwaliteit en het toezicht daarop. Zowel CU, VVD, CDA als Groen Links gingen daar bij hun inbreng uitgebreid op in. De waarschuwing van Groen Links dat discussie's over armoede en schuldhulpverlening al snel in institutionele discussies verzanden was niet gericht aan dovemansoren; in de discussie werd dicht bij het onderwerp zelf gebleven. Van alle aanwezige partijen was de SP de enige partij die waarschuwde dat het mogelijk maken van schuldhulpverlening in particuliere handen een onwenselijke ontwikkeling is. De PVV, D'66 en de PvdA gingen inhoudelijk nog niet in op de brief van de minister. De PvdA gaf aan dat Amvb af te wachten.

Staatssecretaris de Krom ging in zijn antwoorden uitgebreid in op de inbreng van de Tweede Kamer-fracties en benadrukte dat er druk ligt op de gemeentelijke schuldhulpverlening. In de discussie over de vraag of schuldhulpverlening publiek of privaat is gaat hij zelf uit van de opvatting dat de overheid een laatste vangnet is; mensen hebben zelf de keus of zij daar naartoe willen. Vervolgens moet die keus wel goed geregeld zijn. De minister stelt daarvoor voorwaarden als kwaliteit en betrouwbaarheid.  Op vragen van GroenLinks over de capaciteit die er moet zijn antwoordde de staatssecretaris dat die natuurlijk wel in voldoende mate beschikbaar moet zijn. De verwoorde opvatting dat de regering de uitbreiding naar privaat niet zou moeten willen neemt de staatssecretaris nadrúkkelijk niet over, zo meldde hij.

De staatssecretaris ging ook nog uitgebreid in op het verschil tussen schuldbemiddeling en schuldhulpverlening; hij ziet deze als twee onderscheiden zaken. Zaken rondom private schuldbemiddeling worden in de AmvB geregeld; daar wordt ook de kwaliteit geregeld. Voor de gemeentelijke schuldhulpverlening, zoals opgenomen in de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening, wordt de kwaliteit geregeld in de gemeente zelf onder toezicht en controle van de gemeenteraad. De systematiek is dus wezenlijk verschillend, maar het doel hetzelfde.

Bespreking
De discussie over private schuldbemiddeling is in de actualiteit gekomen door de brief van de minsiter van EL&I. Hoewel er nog wel een aantal (deel-)onderwerpen zijn die nog niet uitputtend zijn beantwoord lijkt het onderwerp private schuldbemiddeling minder controversieel dan een aantal jaren geleden. De “markt” heeft daarvoor de afgelopen jaren ook een flink aantal inspanningen verricht om dat veranderde sentiment te rechtvaardigen. De NEN-certificering, op grond waarvan inmiddels meer dan 200 gecertificeerde schuldhulpverleners staan geregistreerd, de afgeronde organisatie-certificering, waar inmiddels diverse organisaties zich aan gecommitteerd hebben, zijn twee voorbeelden van die inspanningen. Deze inspanningen rechtvaardigen ook dat de overheid gaat handhaven op die kwaliteit en de noodzakelijke betrouwbaarheid. De inspanningen van de private schuldhulpverleners worden dan ook duurzaam beschermd onder een kwalitatief hoogwaardig juridisch en uitvoerend gesternte.
De door sommige partijen voorziene uitvoeringsproblemen, zoals bijvoorbeeld de aansluiting naar de WSNP en de mogelijkheid van afgifte van een schuldsaneringsverklaring, is een zorg die (gelukkig) inmiddels door de rechtspraak is “gerepareerd”. De Hoge Raad heeft bij arrest d.d. 5 november 2010 (LJN BN8056) aangegeven dat: “...  een redelijke wetstoepassing brengt mee dat aanvaard wordt dat de verklaring als bedoeld in art. 285 lid 1, onder f, ook kan worden afgegeven door de personen, bedoeld in art. 48 lid 1, onder c, Wck.....”. De Tweede Kamer wordt bedient op haar wenken. Niet alleen de gemeenten mogen de verklaring afgeven!
Alleen wanneer de Tweede Kamer “per se” toch niet wil, en de lichten voor private schuldbemiddeling tegen betaling die op groen staan accepteert, alleen dan kan zij bij haar standpunt blijven van de afgelopen dertig (!) jaar, namelijk een absoluut verbod op schuldbemiddeling en een monopolie voor de gemeenten.  Het “Nee,  tenzij...” zal moeten veranderen naar een “Ja, vermits...”.
De maatschappij is de afgelopen dertig jaar (gelukkig) veranderd en vraagt nu van de Tweede Kamer in de daarvoor noodzakelijke wettelijke aanpassingen en ministeriële regelingen te voorzien. De “markt” heeft in ieder geval al een belangrijk deel van wat er van haar wordt gevergd geleverd. Wordt vervolgd!

Last modified on woensdag 20 maart 2013 10:18

1 comment

  • Comment Link vrijdag 20 april 2012 10:44 posted by Heleen

    Schuldbemiddeling tegen betaling lijkt mij geen goed idee. De kosten daarvoor zullen toenemen. Net zoals in de zorg zullen meer mensen er onnodig afhankelijk van worden.

Leave a comment