Contact | Routebeschrijving | Nieuwsbrieven

vrijdag 25 januari 2013 07:23

An Apple a day keeps problems away?

Geschreven door  I.P. van Rossen
Rate this item
(0 stemmen)

Of: “Waarom de week van het geld” goed werkt

Een gevleugelde engelse uitdrukking luidt “An apple a day keeps the dentist away”. De appel is, na een wat stroef begin in de hof van Eden, een wereldwijd symbool van gezondheid en voorspoed. Dat zal ongetwijfeld ook voor Apple inc. hebben meegespeeld in de overweging de appel als wereldwijd logo van het bedrijf te kiezen. Dit gezondheidslogo brengt dan natuurlijk wel verplichtingen met zich mee, immers “Noblesse oblige”. Bij verplichtingen valt onder andere te denken aan verplichtingen om op maatschappelijk en financieel gebied “gezond” gedrag te vertonen. Jammer genoeg blijkt ook Apple niet immuun te zijn voor een ziekte van veel bedrijven, groot of klein, namelijk de ziekte van de "race to the money" die leidt tot een ongezonde en onzorgvuldige benadering van (kwetsbare) klanten. Een casus.

 

Jong geleerd, oud gedaan
J. en D.*, twee verantwoordelijke ouders proberen bij hun zoontje van 9 jaar al op jonge leeftijd een zelfstandig, spaarzaam en financieel verantwoord gedrag in te bouwen. Door het wekelijks geven van zakgeld van € 1,50 stimuleren zij hem tot het sparen van grotere bedragen voor grotere aankopen, of, wat natuurlijk ook kan, tot wekelijkse kleinere aankopen die hem een één op één besef geven wat de waarde van geld is ten opzichte van de omvang van de aanschaf of de duur van het sparen. Jammer genoeg blijkt in het huidige tijdsgewricht dat de periode van het langsgaan bij de sigarenboer en het dan kopen van voetbalplaatjes reeds lang vervlogen is. Kinderen schaffen tegenwoordig apps aan, en ringtones of software. Alleen, die haal je niet bij de sigarenboer om de hoek, die koop je online via de Apple-store of Play-store van Google. En daar zit geen betaalautomaat bij, die moet je betalen via je eigen internet account! Hoe krijgen J. en D. hun zoontje nu de waarde van geld bijgebracht? De oplossing ligt in nieuwe diensten die zich online aanbieden en waarmee zonder veel poespas betaalmogelijkheden op internet mogelijk zijn.
Een mooie site daarvoor is bijvoorbeeld “Click and Buy” of “Escrow”. Hierop stort je iedere week het zakgeld van (bijvoorbeeld) € 1,50. Betalingen vinden dan plaats via deze internet-bankrekening. De ouder hoeft niet te lopen wapperen met een credit-card (waar ook weer allerlei risico's aan vast zitten) en het zoontje heeft zijn “eigen” spaarrekening via welke hij betalingen kan doen aan internetwinkels. Lekker overzichtelijk, veilig en zonder risico's! Een kind van ca. 9 of ouder kan, nadat bij de store een aparte account is geopend voor het zoontje, daarmee voortaan apps aanschaffen bij de wereldwijd meest gebruikte internet-stores. Het voordeel is dan, zo denkt de ouder althans, dat het kind alleen maar kan uitgeven wat het heeft. Als ouder denken J. en D. daarmee ook verantwoord bezig te zijn, je geeft gelegenheid tot sparen, je koppelt het besef tussen iets kunnen kopen en het hebben van saldo aan geld. En het zoontje kan (natuurlijk nog steeds onder ouder toezicht) vrij “rondlopen” in de store. Het leermoment is tot stand gebracht.

En toen
Het zoontje ging, met zijn nieuw verworven moderne vrijheid, vrolijk aan het sparen. Hij wist al precies welke app hij wilde hebben en toen hij zijn vierde storting kreeg en genoeg geld had besloot hij dan ook zijn eerste eigen app aan te schaffen. Aldus geschiedde, alleen het aanschafbedrag was iets lager dan het saldo bij “Click and Buy”, er stond nog een restant. Natuurlijk nodigde dit voor het zoontje uit om te kijken of hij nog een app kon aanschaffen en, verdraaid, dat lukte, hoewel zijn saldo eigenlijk onvoldoende was, en bij de volgende app hetzelfde, en de volgende, en de volgende. Het zoontje was op een goudmijn gestoten! Je kon kopen zonder geld! J. kreeg ondertussen (natuurlijk) een mailtje van Apple dat de account van het zoontje was geblokkeerd wegens overschrijding van de limiet. Hum?! Dat kon toch niet, het zoontje kon toch alleen betalen als Click and Buy fiat gaf voor de aankoop? Wel, dat is niet helemaal zo. Vooruitlopend op de goedkeuring geeft Apple alvast toestemming voor de download. Nadat de goedkeuring achterwege bleef, ontstond dus automatisch een roodstand bij Apple! Negen jaar en in de schulden!
J. ging naar zijn zoontje en vroeg of hij iets wist van een blokkade. Dat wist het zoontje inderdaad te melden want “ineens” kon hij niet meer downloaden. “Ja”, zei J., “dat klopt want Apple heeft gemaild dat je een schuld bij ze hebt, je hebt niet alle apps betaald”. Het zoontje schrok en reageerde,  als eerste met de opmerking: “Ooh, dan moet ik meer geld voor mijn apps betalen, he papa”? Het zoontje had namelijk toevallig enige weken daarvoor op school het pakket “De week van het geld” gekregen. Dat ging dit jaar over het hebben van schulden, en verdraaid, het werkt dus! De kinderen pakken de boodschap op dat lenen geld kost! Je kan kinderen op zo'n jonge leeftijd al toerusten voor de kwetsbare kanten van omgaan met geld. Jammer is in dit geval dat de internet-store die toerusting toch met gemak bleek te kunnen, en vooral willen (!) doorbreken.

Epiloog
In deze moderne wereld pogen ouders hun kinderen wegwijs te maken in de complexe wereld van internet. Apps, ringtones, spelletjes, mobieltjes, communicatie, gegevens, privacy, communities, social media, noem allemaal maar op. Het zijn allemaal zaken waar kinderen al vanaf jonge leeftijd, gewild of ongewild, mee te maken krijgen. De pogingen van producenten en verkopers om kinderen te verleiden met hun producten zijn vaak bijzonder effectief en geraffineerd. Ter bescherming van hun kwetsbaarheid proberen ouders hun kinderen stap voor stap aan de hand mee te nemen en ze wegwijs te maken in deze soms (of vaak?!) gevaarlijke wereld van verleidingen en misbruik. Een van de gebieden waarin kinderen extra kwetsbaar zijn, zijn de “stores” (winkels) voor smartphones en tablets . De meest bekende zijn bijvoorbeeld Apple (apple-store) of Google (Play-store). Als ouder probeer je de kinderen een gevoel mee te geven van wat dingen kosten. Je probeert een bewustzijn te creëren van de stoffelijke waarde van het virtuele geld. Dat is voor kinderen op jonge leeftijd, en soms ook nog op oude leeftijd, een moeilijk te vatten concept. Apps en geld namelijk zijn niet langer zaken, met andere woorden: niet langer voor menselijke beheersing vatbare stoffelijke objecten. Dat maakt voor kinderen hun vat op de handelingen die zij doen extra moeilijk. Dat bedrijven daarvan niettemin gebruik maken door, ongevraagd, kredietlijnen uit te zetten, zelfs waar het kinderen betreft, is verontrustend.

Het zoontje vroeg natuurlijk hoe hij zijn schuld nu moest betalen. Met zijn vader sprak hij af dat deze de schuld voor hem zou betalen en dat hij dan met zijn zakgeld de komende 8 weken het bedrag zou terugbetalen. Hij zou dan 8 weken lang geen apps kunnen kopen, maar dan zou zijn schuld (van € 10,74) zijn ingelost. In “De week van het geld” had hij de kennis opgedaan over hoe je om moest gaan met geld en dat je schulden moest voorkomen. Sommige bedrijven denken daar, zelfs bij kinderen, helaas wat anders over. Het geeft wel stof tot nadenken.

Het blijkt helaas noodzakelijk kinderen al op zeer jonge leeftijd te onderwijzen over geld en haar valkuilen. Maar meer nog, om kinderen te onderwijzen over financieel gedreven bedrijven die wel de schijn willen ophouden van maatschappelijk verantwoord en gezond ondernemen maar er niet voor terugdeinsen kinderen op zeer jonge leeftijd het juk van een schuld te laten voelen. Waarvan akte!

*De namen van de personen zijn, in verband met privacy, gefingeerd. Het verhaal is authentiek.

Last modified on vrijdag 25 januari 2013 14:58
More in this category: « Bedr(a)(o)gen onder de streep

Leave a comment